سكانس اخر

یه توضیح در مورد این سکانس اخر بدم که این سکانس اخر قصه دلها (زندگی من و سحره) و خیلی طولانیه. اگه تا اینجای داستان زندگی من و سحر رو خوندید حتما این سکانس رو بخونید. من خودم با اینکه سکانس تلخیه واسم ولی خیلی این سکانس رو دوست دارم و یه جورایی عاشق این سکانسم. این سکانس تلخی و شیرینی های زیادی واسم داره. از شماها دوستای عزیزم هم که تو این مدت من رو تنها نگذاشتید و بهم سرزدید و همیشه بهم لطف داشتید هم واقعا ممنونم.

سکانس اخر قصه دلها:

من چند روزی توی اون حال و هوا بودم. چند روزی که بدترین روزهای کل زندگیم بود.

یه هفته از ماجرای فهمیدن نامزدی سحر گذشته بود که یه روز صبح بابام از سر کارش بهم زنگ زد و بهم گفت میلاد جان برو دنبال عباس اقا (بابای سحر) و ببرش خونه اقای محرابی ( دوست بابام که ما باهاشون رابطه خانوادگی داشتیم). برو خونشون رو نشونش بده. میخوان خونشون رو رنگ کنن. من به عباس اقا گفتم. اون منتظرته. تو فقط باید بری دنبالش. من خیلی عصبانی شدم. میخواستم بهش بگم که من نمیرم. ولی بعدش اومد تو ذهنم که اگه بگم نمیرم اون حساس میشه که چرا من این کار رو نمیکنم و بهش گفتم که باشه و رفتم جلوی خونشون و سوارش کردم. از قدیما هم من از بابای سحر بدم میومد هم اون از من بدش میومد. همیشه و توی هر جمعی هر طور هم که شده بود یه تیکه به من می انداخت که من رو خراب کنه. ولی بر خلاف همه اون سالها اون روز خیلی شارژ بود. از همه چیز من تعریف می کرد. از رانندگی  از چهره  از درس  از همه چیز. خیلی تعجب کرده بودم. رسیدیم جلوی خونه دوست بابام. رفتیم خونه رو دید و نظرش رو گفت و قرار شد که از ۲ روز دیگه رنگ کردن اون خونه رو شروع کنه. بعد از ۳۰ دقیقه که اونجا بودیم سوار ماشین شدیم و داشتیم بر می گشتیم. موقع برگشتن هم اون تعریف می کرد و من فقط و فقط گوش می دادم. از همه چی تعریف می کرد و وسطش هم باز یه سراغی از خصوصیات من گرفت. این دورویی اش داشت اتیشم می زد. نزدیک خونشون رسیده بودیم که گفت میلاد: چه شبی بشه شب عروسی تو. دوست دارم هرچی زودتر عروسیت رو ببینم. خودم باید برات یه دختر خوب پیدا کنم. یکی مثل خودت. این رو که گفت من خیلی زورم اومد. باز گفت چرا به فکر خودت نیستی؟ چرا این چند وقته تو خودتی؟ من انگار اتیش گرفتم و کنترل خودم رو از دست دادم. گفتم مگه شما گذاشتین؟ مگه شما میذارین ما زندگی خودمون رو بکنیم؟ همین طوری نگام کرد و انگار خشکش زده بود ولی فهمید دارم در مورد سحر حرف می زنم. همون لحظه رسیدیم و من ماشین رو نگه داشتم. گفتم شماها همتون با زندگی من بازی کردید. در رو باز کرد که بره بیرون. گفتم چرا با من ان کار رو کردید؟ چرا؟ چرا زندگیمو نابود کردید؟ برگشت بهم گفتک اگه در مورد ازدواج سحر حرف می زنی اولا باید بهت بگم که سحر ارش رو خیلی دوست داره و خودش انتخابش کرده و الان هم نامزدن. تو رو هم اصلا دوست نداره. نمیشه که تو هرکسی رو که دوست داری بدون در نظر گرفتن نظر اون بخوای که باهات ازدواج کنه. دوما میلاد تو ادم کثیفی هستی. کثیفی. هر شب با یه دختر میخوابی. من یه مقدار خندیدم و سرم رو به نشونه تاسف تکون دادم. بعدش در رو بست و داشت می رفت طرف خونه. من هم از ماشین پیاده شدم و در جوابش بلند گفتم: چطور اون زمانی که سحر رو با من و خانواده ام تنها می فرستادی مسافرت من ادم کثیفی نبودم؟ چطور اون زمانی که تو می رفتی شهرهای دیگه و اونا همش پیش ما بودن من ادم کثیفی نبودم؟ برو از سحر بپرس چطور اون زمانی که ما بارها با هم تنها بودیم و با من می فرستادیش دنبال کارات من ادم کثیفی نبودم؟ حالا ادم کثیفی شدم؟ حالا هر شب با یکی میخوابم؟ به خدا واگذارتون میکنم. اون داشت در خونشون رو باز میکرد و بلند فریاد زد که داد نزن ما ابرو داریم که اخرین جمله رو بهش گفتم. گفتم عیب نداره من این تهمت هات رو به خانواده ام نمیگم. چون اگه بگم مطمئن هستم که بابام رابطه اش رو باهاتون قطع میکنه ولی مطمئن باش حرفای امروزت رو هیچ وقت فراموش نمیکنم و هیچ وقت نمی بخشمتون و به خدا واگذارتون میکنم. رفت تو و در رو محکم بست. با اعصاب خرد اومدم چند دقیقه ای نشستم تو ماشین و برگشتم خونه. توی راه خیلی به ماجرای اون روز فکر کردم. خیلی به حرفای خودم و اون فکر کردم. پیش خودم میگفتم یعنی خدایا من اینقدر ادم بدی ام؟ اعصابم خیلی بهم ریخته بود.

۵ روز هم از اون ماجرا گذشت. یه چیزی ته دلم نگران بود. یه روز صبح که از خواب بیدار شدم متوجه شدم که یکی از خاله های مادرم (تو شهرستان) فوت کرده. همون لحظه مامانم زنگ زد به بابام و اونم از سر کار اومد و قرار شد برن شهرستان. به منم گفتن پاش بریم ولی من گفتم من نمیام. بابام خیلی اصرار میکرد که من برم. هی میگفت پاشو بریم زشته ولی من به هیج وجه حاظر نبودم برم. دعوامون شد و کلی با هم بحث کردیم. بالاخره اونا (مامان و بابام و ابجی و داداشم) با ناراحتی رفتن. بعد از اینکه اونا رفتن من اعصابم خرد شده بود و ناراحت بودم ولی یه دفعه یه فکری به ذهنم رسید. پیش خودم گفتم این بهترین موقع واسه اخرین دیدار با سحره. می دونستم بابای سحر اون روز تا شب سر کار دوست بابامه. واسه همین بهش زنگ زدم و گفتم سی سی؟؟ گفت بله؟ گفتم یه خواهش ازت دارم؟ این که یه امروز رو باهام بیای بیرون. کارت دارم. واسش توضیح دادم که خانواده ام رفتن و نیستن. بعد اون گفت کارت در مورد چیه؟ گفتم یه موضوع خصوصیه. بیا بیرون بهت میگم. ولی اون گفت که نمیتونم. کار دارم. تازه تو خانواده ات رفتن و نیستن ولی من که خانواده ام هستن. نمیتونم نمیتونم نمیتونم. خیلی بهش اصرار کردم و اخرش گفتم سحر به خدا این اخرین باره که مزاحمت میشم. یه کار مهم باهات دارم و شاید واسه اخرین بار ببینمت. فقط یه امروز رو با من بیا بیرون. کارت دارم. خانواده ات رو هم یه جوری بپیچون. با اکراه قبول کرد و قرار شد که ۲ کوچه پایین تر از خونشون وایسه که کسی نبینتمون. یکی از ماشین ها مونده بود خونه و من ورش داشتم و رفتم دنبال سحر. سوار ماشین شد و شروع کردم باهاش شوخی کردن ولی اون یه جوری بود. زیاد حرف نمیزد. اکثرا من حرف می زدم و شوخی می کردم. (کلا عادت دارم که با همه شوخی کنم و بگم و بخندم ولی اون روز این کارم یه دلیل دیگه هم داشت و دلیلش این بود که اگه اون قضیه ازدواج سحر واقعیت داشته باشه اون خجالت نکشه). رفتیم یه کافی شاپ. همون جایی که یه روز با مهرداد و ندا رفته بودیم. یادش بخیر. یه بار دیگه هم قبلا با خود سحر اونجا رفته بودم تنهایی. البته اون موقع اون با من کار داشت و بهم گفت که بیا بیرون ببینمت که بردمش اونجا. باهاش در مورد مسائل مختلف صحبت کردم. از همه چی حرف زدم و سعی می کردم که اون هم حرف بزنه ولی اون فقط گوش میداد. اصلا روی فرم نبود. خوب منم همین طوری بودم ولی سعی میکردم این رو نشون ندم. اینقدر براش تعریف کردم و از همه چیز گفتم که بالاخره بعد از حرف خنده دارم خنده اومد روی لبش. دوست نداشتم واسه حرفایی که قرار بود بهش بزنم خجالت بکشه و ناراحت بشه. پس این حرفا و این کارا قبل صحبت اصلیم لازم بود. اخر همه این حرفا گفتم سحر جون یه سوال ازت دارم؟ دیدم سرش رو انداخت پایین. گفتم فقط میخوام بدونم درسته؟ این چیزایی که در موردت شنیدم درسته؟ تو نامزد کردی؟ تو با میل خودت نامزد کردی؟ تو ارش رو دوست داری؟ درسته یا نه؟ چند ثانیه ای ساکت بود و بعد از چند لحظه یه دفعه سکوت رو شکست و گفت اره. درسته. همه حرفایی که شنیدی درسته. اره من ارش رو دوست دارم. یه چند تا نفس عمیق کشیدم و سرم رو تکون دادم و خندیدم! گفت چرا می خندی؟ به من و زندگیم می خندی؟ به ارش می خندی؟ تو فکر کردی کی هستی؟ گفت: میلاد تو خیلی مغرور شدی که الان داری ما رو هم مسخره میکنی. بازم خندیدم. گفتم نه سحر خانم. بهت میگم سحر خانم چون واسم دیگه غریبه شدی. نه به تو می خندم نه به ارش. یاد اون شب افتادم که به مهرداد گفتم ندا داره میمیره. اولش که بهش گفتم خندید و زیر لب گفت: خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است. کارم از گریه گذشتست به ان می خندم. الان هم من یاد اون افتادم و یاد خودم و یاد تو و خنده ام گرفت. اون شب متوجه حرفش نشدم. ولی الان خوب میفهممش. تو هم الان حرف من رو نمی فهمی ولی بعدا یه روزی متوجه میشی. بهش گفتم ممنون. من فقط میخواستم از زبون خودت بشنوم و مطمئن بشم. دلیل کارت رو هم نمی پرسم چون زندگی خودت به خودت مربوطه. پاشو بریم. من و اون ۲ ساعت که با ماشین بیرون داشتیم دور می زدیم و اون موقع هم ۲ ساعت بود که تو کافی شاپ بودیم. دیگه عصر شده بود. از کافی شاپ اومدیم بیرون و داشتیم میرفتیم طرف ماشین. اون منطقه اکثرا خلوت بود و زیاد رفت و امدی نمیشد (حدود ۱۰۰ متری با ماشین فاصله داشتیم). همون طور که قدم بر می داشتیم انگار یه چیزی داشت توی وجودم اتیش می گرفت و قلبم رو اتیش می زد. قلبم یه کوچولو درد می کرد که دلم طاقت نیاورد و  گفتم سحر زندگی خودت به خودت مربوطه ولی یه بخش این قصه من بودم و بلند داد زدم چرا این کار رو کردی؟ چرا با زندگی من بازی کردید؟ چرا من رو ۲۰ سال بازی دادی؟ چرا این عشق پاک بچگانه رو به مسخره گرفتی؟ چرا؟ چرا با کاراتون نابودم کردید؟ چرا اینجور غریبانه توی زمانی که مکه بودم و غریب این عشق ۲۰ ساله رو دورانداختی؟ اونم بلند فریاد زد داد نزن! زندگی هر کسی به خودش مربوطه. مگه من به تو میگم با کی ازدواج کن؟ مگه من به تو میگم که کی رو دوست داشته باش؟ دوباره سرش فریاد زدم که تو به من نمیگی ولی ۲۰ سال با کارات این زندگی و این عشق رو ادامه دادی. با من بازی کردی. احساسات من رو به بازی گرفتی. تو که من رو نمی خواستی غلط کردی که با یه عشق مصنوعی باهام بازی کردی و تا اینجا کشوندیم. بلند داد زدم عیب نداره به زندگیت برس. ولی مطمئن باش یه روز پشیمون میشی و برمیگردی. گفتم سحر تا دلت نرفته برگرد. به خدا یه روز از همه چیز پشیمون میشی و برمیگردی ولی دیگه اون روز اگه هم بر گردی دیگه من نیستم و نمی خوامت. به خدا دیگه از این به بعد حتی نگاهتم نمی کنم. سحر از من فاصله گرفت و می خواست پیاده بره که من بهش گفتم وایسا خودم اوردمت و خودم هم میبرمت ولی اون گوش نداد و همین طوری داشت می رفت که یه دفعه دیدم ۲ تا از این بچه سوسول های ولگرد اومدن طرف من و گفتن چرا مزاحم دختر مردم میشی؟ من هم که خیلی عصبانی بودم گفتم که به شما مربوط نیست عوضی های اشغال. سحر هم داشت از دور همه چیز رو میدید. ولی دیگه اون سحر سابق نبود. سحری نبود که توی کوچکترین مسائل ازم دفاع میکرد. سحری نبود که توی یکی از سکانس ها گفتم واسه خاطر من با خیلیا دعوا میکرد. حتی حاظر نشد بگه که من مزاحمش نشدم و داشت همین طور می رفت. اونا بهم حمله کردن ( من اون روز خیلی بدنم درد می کرد واسه اینکه سرمای شدیدی خرده بودم و به یه دلیل شخصی هم خیلی خسته و ضعیف و سست بودم). حتی نمی تونستم یه لیوان اب رو ۳۰ ثانیه تو دستم بالا نگه دارم. دعوای شدیدی کردیم و به دلایلی که گفتم اکثرا هم من کتک خوردم. یه لحظه چشمم به سحر افتاد که دیگه از اون خیابون گذشت و رفت. بعد از چند دقیقه درگیری بعضی از مردم که از اومدن و ما رو جدا کردن و اون ۲ تا هم مجبور شدن که برن. من هم با صورت زخمی و بدن خسته و داغون خودم رو انداختم تو ماشین و حدود ۱ ساعتی بدون حرکت به ماجرا فکر می کردم. حتی قدرت نشستن و رانندگی کردن رو هم نداشتم. یه لحظه توی ذهنم اومد که زندگیش رو نابود کنم و ازش انتقام بگیرم. خیلی خوب می تونستم این کار رو بکنم و راهش رو هم خیلی خوب بلد بودم. ولی پشیمون شدم. پیش خودم گفتم من مثل اون بی وفا نیستم و نخواهم بود. گفتم عیب نداره بذار خوش باشه. یه روزی خودش جواب کاراش رو میگیره. تو همون حال که توی ماشین دراز کشیده بودم چند تا صحنه از زندگی این چند سالمون تو ذهنم مرور شد:

یه صحنه این بود که یادم افتاد یه روز بابام داشت در مورد سحر حرف میزد و کارای بدش رو می گفت که من ازش زده بشم ولی من بهش گفتم پدر جون من می تونم درستش کنم که اونم بدجور بهم نگاه کرد و منم خیلی خجالت کشیدم. چشمم رو باز کردم و دوباره بستم. یاد اون روز توی سینما پیش مهرداد و ندا و سحر افتادم که وقتی داشتم قصه دلها رو میدیدم مثل دیوونه ها گریه میکردم (کاری که هیچ وقت جلوی دیگران مخصوصا ۲ تا دختر نکردم). دوباره چشمم رو باز کردم و دوباره بستم ولی این دفعه یه قطره اشک از روی صورتم ریخت روی چشمم. یاد دفترچه خاطراتش افتادم و اون ۲ تا قلب و دعاهایی که تو مکه واسش کردم. بعد از حدودا ۳۰ دقیقه من به سختی بلند شدم و با بدبختی رانندگی کردم و هر طور که شده بود خودم رو رسوندم به خونه. خیلی بدنم درد میکرد و داغون بودم. بعد از اینکه ماشین رو گذاشتم خونه با بدبختی خودم رو تا روی تخت کشوندم و خودم رو پرت کردم روی تخت. یه ۵ دقیقه ای روی تخت دراز کشیده بودم و چشمام داشت از خستگی درد میکرد و میخواست خوابم ببره که دیدم یه sms واسم اومد. اول فكر كردم سحره. سرم رو اوردم بالا و يه نگاهي به گوشي انداختم. دیدم sms مهرداده. دقيقا اين طوري نوشته بود: ميلاد تو كجايي از صبح دارم بهت زنگ ميزنم جواب نميدي؟ ندا عملش همين الان تموم شد. ندا حالش خوب شده. خدايا شكرت. ميلاد هم از خدا ممنونم هم از تو واسه دعاهات. ميلاد خدا فراموشمون نكرده. تازه يادم افتاد كه اروز روز عمل ندا بوده. همه چيز رو فراموش كرده بودم. خيلي خوشحال شدم. خيلي. اينقدر كه داشتم بال در مي اوردم. پيش خودم گفتم خدايا خيلي مهربوني. تو دلم گفتم خدايا شكرت. ياد مكه و اشك هامو دعاهام افتادم و بي اختيار چند تا قطره اشك ريختم و سرم رو دوباره گذاشتم روي تخت و دیگه اروم و راحت خوابیدم.

الان گاهی وقتها سحر بهم sms میده و گاهی وقتها هم میبینمش ولی رابطه ما شده همون رابطه دختر عمه و پسر دایی. همین. خیلی وقتها احساس میکنم که یه جور دیگه داره یواشکی بهم نگاه میکنه ولی سعی میکنم همون لحظه ها یا ازش دور بشم یا دیگه انوجا نباشم. این داستان زندگی ما تا یه جاهاییش شیرین بود ولی بعدش نمی دونم چه بلایی سرمون اومد.

چون چاره نيست و ميروم و مي گذارمت

اي عزيز دلم به خدا ميسپارمت.

رو پرده سياه اشك سوز سكانس اخره

لحظه اي كه مجنون ميخواد ليلي رو از ياد ببره

حالا كه توي قصه ها ليلي خيانت ميكنه

مجنوني نيست كه تا ابد به گريه عادت بكنه

قصه دلها (سكانس اخر)

باباي